If One Day

The park bench was deserted as I sat down to read
Beneath the weeping branches of an old willow tree,
Disillusioned by life with good reason to frown,
For the world was intent on dragging me down.

And as if to ruin my rare quiet day,
A young boy approached me, all tired from play.
He stood right before me with his head tilted down
And said with excitement, “Look what I found!”

In his hand was a flower, and what a pitiful sight,
With its petals all faded, from no rain or light.
Wanting him to take his dead Flower and go play,
I faked a small smile and then shifted away.

But instead of retreating he sat by my side
And sniffed at the flower and declared with surprise,
“It sure smells pretty and it’s beautiful, too.
That’s why I picked it; here, it’s for you.”

The poor weed before me was dying or dead,
No bright vibrant colors, no yellow or red.
But I knew I must take it, or he might never leave.
So I reached out my hand and said, “Just what I need.”

But instead of him placing the flower in my hand,
He held it mid-air without reason or plan.
It was then that I noticed for the very first time
That weed-toting boy could not see, he was blind.

I heard my voice quiver, tears shone like the sun
As I thanked him for picking the very best one.
“You’re welcome,” he smiled, and then ran off to play,
Unaware of the impact he’d had on my day.

I sat there and wondered how he managed to see
A self-pitying woman beneath an old tree.
How did he know of my self-indulged plight?
Perhaps in his heart, he’d been blessed with true sight.

Through the eyes of a blind child, at last I could see
The problem was not with the world, it was me.
And for all of those times I myself had been blind
I vowed to see beauty and appreciate what’s mine.

I held that wilted flower up to my nose
And breathed in the fragrance of a beautiful rose,
And smiled as the boy, another weed in his hand,
Went to change the life of an unsuspecting old man.

With all my love…
Dora Saunier

मेरे गीतों में मेरे सुर में…

मेरी तन्हाई में मेरी जुदाई में…

मेरी पलकों में या मेरे रोम रोम में…

कहाँ हैं तू? जानू कहाँ हैं तू…..

चाहा तुझे इतना जानू की वादा हैं,

चाहेंगे सांसे खत्म होने के बाद भी…

ना छोड़ेंगे हाथ आपका इस जनम में…

ना ही छोड़ेंगे साथ आपका आने वाले हर एक जन्म में…..

लोग कहते हैं पीढियां दर पीढियां ख़त्म हो जाती हैं,

सात जन्मों में सिर्फ सात ही जन्मों में…

पर हम खाते हैं कसम से ना छुटा हैं ना छुटेगा… 

प्यार हमारा आने वाले हर एक जनम में, आने वाले हर एक जनम में…..

 

મનનું ગમતું કરવાનું એને નહીં થતું હોય મન?

 

મા  પણ  થાકે, મા  કંટાળે, મા પણ  માંદી  થાય,

ત્યારે જે  ના સમજાયું, એ  આજે  હવે  સમજાય;

નાનપણે મા  યાદ  રહી  નહીં, પછી  યાદ  ના  આવી,

આજ  હવે  સમજાય  છે આપણે  માને કેવી  ભૂલાવી?

ગમતું અણગમતું કૈં  કેટલું  આપણે  રાખ્યું  યાદ

સાવ નકામું સાચવવામાં, કામનું  થઇ  ગયું બાદ.

સાવ એકલી તો યે  માતા  કામ  કેટલાં કરતી?

કદી  કહ્યું  નહીં, થેંક્સ કે સોરી, તો યે  હેત વરસતી

એ જ રસોયણ, એ જ તેડાગર, એ જ બની જાય  આયા,

થાકે એની કાયા તો યે ફરતી એની  છાયા

વાટ નીરખતી, માનતા  માનતી, મનમાં મંત્રો જપતી

સાજા નરવા જોઇને  માતા દેવને  દીવો  ધરતી

શંકા નહીં, એ ચિંતા કરતી, જ્યારે કરે સવાલ

શબ્દથી ઝાઝું આંખ  બોલતી છલકી રહેતું વ્હાલ;

મોટા  થઇને  બાપુ જેવા થાવાનું  મન  થાતું

માના  જેવા  થઇ શકાય  નહીં, સત્ય હવે સમજાતું,

નામ અને સરનામું થઇને બાપુ  સાથમાં  રહેતા,

માની ઓળખ ભૂલાઇ જાતિ, સમયની સાથે વહેતા

મા બાળકથી થાય ના જૂદી, ભલે કપાતી નાળ,

દૂર હોય કે પાસે, માતા સદાય લે  સંભાળ

જીવતી હોય એ જાળવી જાણજો, ના જાળવો તો ભૂલ

સ્મરણ  હોય તે મનમાં  માણજો, આંસુ બનશે ફૂલ;

મા ઈશ્વરથી અદકી છે, તમે કદી ન ભૂલશો આ,

ઈશ્વર સઘળે પહોંચી શક્યો નહીં, એથી બનાવી મા,

માને દુ:ખ દેવાથી મોટું  જગમાં  ના કોઇ  પાપ

આવા  પાપી થશો તમે તો ય મા તો કરશે માફ.

Dreams